2007/Apr/21

โอ๊ะโอ...ช่วงเวลาที่หายไปก็ไม่ได้ไปมุดหัวอยู่ที่ซอกหลีบไหนหรอกค่า แต่เอาเวลาไปศึกษาวิธีทำบลอคของคนนู้นทีคนนี้ที แต่ก็ยังงง ๆ บ้างเหมือนกัน กว่าจะทำได้ขนาดนี้ละนานมากทีเดียว เมื่อคืนนี่เล่นเน็ตไป 8 ชั่วโมง ปวดตาโครต ๆ ถือว่าเป็นการเล่นเน็ตที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์ชีวิตเลยก็ว่าได้ เน็ตก็แสนเน่าแต่ก็น่ะ ดันทุรังเล่นต่อไปโลด !! ตราบใดที่ยังขี้เหนียวอยู่ (ก็มันเน็ตฟรีนี่)

สำหรับบลอคก็มีคนชมว่าสวยดี ว้าย~~ใครชมคะใครชมอยากเข้าไปกอดจริ๊งจริง (อี่เว่อร์) ยังไงก็ขอบคุณมากค่ะเอาเว้ยทำได้แค่นี้ก็ภูมิใจสุด ๆ แล้ว "ใครไม่ดู เราดูเองก็ได้" เพราะทั้งหมดทั้งมวลในบลอคนี้มันก็คือตัวเรา เรื่องราวก็ของเรา ความจริงใจก็ของเรา ความบ้าก็ของเรา ความทุเรศก็ของเรา สรุปของเราหมด ยกเว้นคอมเม้นเท่านั้นที่เป็นของคนอื่น...ก็ต้องขอขอบพระคุณผู้มีอุปการคุณทุกท่านด้วยเด้อ จริง ๆ ทำบลอคนี้มาไม่ได้หวังให้ใครมาอ่านหรอก แต่เมื่อท่านเข้ามาเยี่ยมชมเรา เราก็ยินดีที่จะเล่าสู่กันฟังเด้อค่าเด้อ.....

~มิตรภาพไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ ด้วย~

พล่ามมาซะยาว ถ้าลองย้อนกลับไปอ่านอินทรี่เก่า ๆ จะรู้ว่าแต่ละวันนี่ยาวมาก มากจริง ๆ ไม่รู้มันพล่ามไปได้ไงคนเดียว นี่ก็คือตัวตนของเราอีกอย่างหนึ่งนั่นก็คือ "พูดมาก" อยู่โรงเรียนน่ะถ้าครูพูดว่า "คุยกันเสียงดังทำไม พวกเธอหยุดพูดได้แล้ว" เพื่อนทุกคนก็จะหันมาทางก๊กเราหมด เอ่อน่าน !!! เราไม่ได้คุยกันน้า~~~แค่แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเอง เห็นบ้า ๆ บวม ๆ แบบนี้ แต่ละคนไม่ธรรมดาน่ะเค่อะ เวลามีสอบหรือทำงานอะไรส่วนมากคนที่ได้คะแนนสูง ๆ หรือว่าท็อปของห้อง มักจะอยู่ก๊กเราหมด (เป็นไปได้ไงว่ะเนี่ย) ถึงพวกเราจะไม่ค่อยขยันกัน เห็นได้จากการปั่นการบ้านทุกเช้าเป็นกิจวัตร แต่ถ้าทำอะไรแล้วมันดีอย่างไม่น่าเชื่อ สงสัยพวกเราพูดกันจนได้ดี ก็ขำ ๆ กันไป

นึกแล้วมันก็เศร้าที่ต่อไปนี้พวกเราจะไม่ได้มาคุย มาป่วน มาปั่น(งาน) มาหัวเราะ ด้วยกันอีกแล้ว ก็อาจจะมีบ้างนั่นแหละ แต่คงไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะทุกคนต่างก็แยกย้ายไปเรียนตามสายที่ตัวเองชอบ 10 คนเรียนวิทย์-คณิต 2 คนเรียน ศิลป์-จีน อีกหนึ่งเรียน ศิลป์-คำนวน และ 2 คนสุดท้ายเรียน ศิลป์-ญี่ปุ่น เรียกได้ว่าก๊กเราแทรกซึมไปในทุกย่อมหญ้าของยุพราชวิทยาลัย 555+ มีสายเดียวเท่านั้นที่ก๊กเราไม่ได้เข้าไปเรียนนั่นก็คือ ศิลป์-ฝรั่งเศษ หุหุหุ เพื่อนมันบอกว่าถ้าคิดถึงจะไปตะโกนเรียก แบบว่าข้ามห้องกันไปเลย พูดแบบนี้ค่อยใจชื้นขึ้นมานิดส์นึง แต่ก็อดใจหายมิได้ หลังห้องที่เดิมที่เราเคยหัวเราะร่วมกันจนหลาย ๆ คนพูดออกมาว่า "บ้า" บัดนี้ก็คงไม่มีอีกแล้วละ ถึงยังไงเราก็เชื่อว่า

~มิตรภาพที่พวกเราได้สร้างกันขึ้นมาคงไม่หายไปง่าย ๆ แน่ ๆ ~

มันต้องมีซักวันสิน่ะ..ที่ความฝันของพวกเราทุกคนจะเป็นจริง แล้วเราจะมาเจอกันใหม่ที่สุดปลายถนน...ความฝันอีกอย่างนึงของพวกเรานั่นก็คือการสร้างคฤหาส B.T. แล้วอยู่ด้วยกันแบบครอบครัวใหญ่ ก็ไม่รู้จะเป็นไปได้รึป่าว มีแต่อยาคตและโชคชะตาเท่านั้นที่รู้ มันอาจจะบ้า อาจจะเพ้อเจ้อ หรือว่าอาจจะเว่อร์อาจจะโครตของโครตเว่อร์แต่ทั้งหมดมันก็เป็นความฝันของพวกเรา แม้มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่ทุกคนก็มีความสุขที่จะฝัน เศร้าว่ะ

((--มันชี้อะไรกันก็ไม่รู้แฮะ--))

((--โปรดสังเกตุรองเท้าแต่ละคน โอ้...โสโครก!!--))

((--Befor--))

((--After--))

((--กรุณาใช้จินตนาการในการตัดสินเพค่ะ~~--))

((--พวกเธอจะโดดไปไหนย่ะ--))

((--สังเกตุดี ๆ น่ะค่ะ มันเป็นตัว "B.T."--))

...รูปนี้มันก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นเอง...

พวกเราทำบลอคก๊กขึ้นมา แต่มันก็ดองจนใกล้เน่าเต็มทน แต่ก็ลองเข้าไปเยี่ยม ๆ ดูกันก็ได้น่ะค่ะ

~~Battle Together~~

มาถึงตอนนี้คงไม่ต้องบอกว่าเรา

"ผูกพันธ์" กันมากแค่ไหน

Comment

Comment:

Tweet


บลอคสวยค่ะ ขอแอดเฟบเน้อ

เข้ามาอ่านละน้ำตาจะไหล

กูอยากให้ช่วงนั้นมันหยุดนิ่ง นานที่สุดเท่าที่พวกเราจะอยู่ด้วยกันได้


คิดถึงจริงๆ เลยบ่ะเฮ้ย


ป.ล. กู กิ๊ก เน้อ
#3 by kicccchi At 2011-05-12 22:36,
คิดถึงจัง
#2 by jin (101.109.19.199) At 2011-05-10 18:34,
เป็นกำลังใจให้นะเพื่อน... ผ่้านมาหลายปีแล้วซินะbig smile
#1 by ~Battle TogetheR~ At 2011-05-10 00:28,