2007/Apr/07

เปิดบันทึกมาด้วยคำพูดแปลก ๆ

เกรดออกแล้วคร้าบพ่อแม่พี่น้องงงงง

เดี๋ยวค่อยบอกว่าได้เท่าไหร่มาเท้า(จริง ๆ มันเป็น ท้าว แบบนี้ใช่ปะ) ความกันก่อน

เช้านี้ก็ใส่เครื่องแบบนักเรียนไปรับเกรดตอน 8.30 น. ระหว่างทางก็คุยกับพ่อว่า ถ้าหนูไม่ได้ 4.00 ไม่เป็นไรใช่ปะ คือเราไม่ได้หวังอยู่แล้วไง พ่อก็บอกว่า ได้ซิ~~~ยังไงก็ต้องได้ เอาไงละนี่ กดดันอย่างแรง พูดแบบนี้มันให้ความหวังกันชัด ๆ

พอถึงโรงเรียนก็ขึ้นไปบนห้องเจออยู่ 3 คนคือ มิ้ว โบว์ ก้อย อ็อดยังบ่อมา ก็ต้องรอต่อไปซักพัก แอบดีใจลึก ๆ ที่ได้เจอเพื่อน ๆ

สักพักอ็อดก็มาแจกเล่มสีชมพู วินาทีนั้น ตื่นเต้นเหมือนกัน แต่ไม่ได้หวังอะไรน่ะ แค่ตื่นเต้นอ่ะ ทำความเข้าใจกันหน่อยสิ ฮึ่ม!! เรา 4 คนก็พากันเปิด ๆๆๆๆๆ เป็นสิบ ๆ รอบก็ไม่เจอ มีไหนว้า~~มีไหนว้า" นี่คือคำพูดของทุกคน พอดูจนแน่ใจว่ามันไม่มีแล้วก็เลยถามครูอ็อด ครูค่ะ มีไหนใบเกรด อ๋ออยู่ที่ครูพวงพยอม ครูเค้าถ่ายเอกสารแล้วยังไม่ได้ให้ครูเลย เอ๋ออออออออออออออออ!!!!!!!!!!!!!!!!(กรุณาลากเสียงยาว ๆ นี่คือคำพูดของทุกคนในเวลานั้น เห้อ~~เพื่อนหลายคนตื่นเต้นจนหัวใจจะวายตายแล้วค่ะคุณครูวิทยา

เกรดมาก็ได้ 3.98 มาติดที่ศิลปะได้ 3.5 ครูหลุยน่ะครูหลุย เอ้าเว้ยย ชิลด์ ๆ ไม่เครียด ทั้งห้องมี 4.00 อยู่ 2 คนคือ นิภาวัลย์ กะ ศดานันท์ อันนี้โครตยอม~~~เจ้แกเค้าขยันกันม้ากก ไม่ได้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว สรุปม.3 ได้เกรด 3.98 ก็ถือว่าดี พอใจแล้วละ

ถ้าถามว่าเสียใจไหม ไม่น่ะ ไม่เสียใจ แต่มันเสียดายมากกว่า เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เราเห็นว่า เราประมาทเกินไป เพราะไม่ค่อยได้สนใจศิลปะเท่าไหร่ เห็นว่าเป็นวิชาง่าย ๆ แต่คะแนนออกมาแล้วถึงได้รู้ว่าทุกวิชาสำคัญ และศิลปะก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ก็ถือว่าเป็นบทเรียนแล้วกันเนอะ

พอได้เกรดแล้วก็พูดคุยกับเพื่อนหลาย ๆ คนทำให้หายคิดถึงขึ้นเป็นกอง ถึงไม่ได้พูดอะไรมากมาย แค่เห็นหน้าก็ดีใจจะแย่แล้ว เอาเหอะ ยังไงหลาย ๆ คนก็ยังต่อยุพอยู่ดี ไว้ปรับพื้นฐานค่อยเจอกัน เราก็เลยต้องรีบกลับบ้านเพราะอย่างว่าแหละ นิ่มยังไม่ออกโรงพยาบาลเล้ย กะจะไปดูหนังเรื่องแฝดกับเพื่อน ๆ ซะหน่อย แต่ใจไม่แข็ง พอคิดไปคิดมาถ้าเราไปดูจริงคงดูไม่จบเรื่องแน่ ๆ ที่สำคัญ หลอนแน่เลยอ่ะ คงนอนไม่หลับเป็นเดือน (อี่นี่มั่วตลอด) ไม่เอาดีกว่า กลับบ้าน ๆ ร้อนก็ร้อน

พอจะถึงบ้าน จะบอกแม่ยังไงว่ะเนี่ย แม่เราไม่ด่าหรือไม่ว่าหรอกน่ะถ้าเราได้เกรดลดลง แต่ไม่รู้สิเรารู้สึกว่ายังไงก็ไม่อยากให้มันลดอยู่ดี แม่อาจผิดหวังก็ได้ เพราะท่านก็คงอยากให้เราได้ 4.00 เหมือน 2 ปีที่ผ่านมา (โครตฟลุกอ่ะ 2 ปีที่ผ่านมา) เราเชื่อน่ะว่าในใจลึก ๆ ใคร ๆ ก็อยากได้ 4.00 กันทั้งนั้นแหละ หรือไม่จริง? แต่ช่างเถอะในเมื่อมันไม่ได้เราก็ไม่ได้เสียใจอยู่แล้ว แค่เสียดายเท่านั้นแหละ

พอถึงบ้านก็เดินไปบอกแม่เลยว่า เกือบจะได้ 4 ง่า ได้ 3.98 แม่ก็ทำหน้าเฉย ๆ ไอ่เราก็กำลังคิดอยู่ว่า เงียบของแม่นี่หมายความว่าไง ไม่ทันได้ฟังคำตอบก็วิ่งไปหาข้าวมากินก่อน หิวจะแย่ ร้อนก็โครตร้อน ชุดนักเรียนนี่เปื้อนเหงื่อหมดเลย สวาปามเข้าไปจนอิ่ม ไม่ทันได้ถามว่าแม่รู้สึกอย่างไร แม่ก็ออกไปรับเกรดของน้องซะละ แต่ที่ดู ๆ ก็เห็นแม่เฉย ๆ น่ะ

พอหายร้อนก็เลยโทรไปบอกพ่อว่าได้ 3.98 พ่อก็แค่บอกว่า อื่มได้แค่นี้ก็เก่งมาก ๆ แล้วเนอะ ไม่เป็นไร้~~~" โอ้~~คำพูดของพ่อ ค่อยหายกดดันหน่อย แต่เสียใจอย่างเดียวเท่านั้นแหละ วันนี้กุอดกินส้มตำเลยง่าแม่เลื่อนเป็นพรุ่งนี้อีกแล้ว ฮือ ๆๆๆ

-4.00 กับ 3.98 ในความรู้สึกของเรา (หรืออาจหลาย ๆ คน) มันดูต่างกันมาก แม้จะห่างกันเพียง 0.02 ก็ตาม

-กล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่า เราไม่เสียใจเลย แล้วก็ไม่เคยคิดว่า ปีหน้าฉันต้องได้ 4.00 ให้ได้ คิดแต่เพียงว่า ปีหน้าเราต้องทำให้ดีที่สุด

-เชียงใหม่โครตร้อน ร้อนแบบบรมโครต ออกบ้านไปรับเกรดแค่แป็ปเดียว กลับมาเหงื่อเต็มเลยอ่ะ ร้อนสุด ๆ

-คำเตือน!!! จงอยู่แต่ในบ้านต่อไป ถ้าไม่อยากไหม้เกรียม

บันทึกเมื่อ 30/มี.ค./50

Comment

Comment:

Tweet


โหหหหหหหหหหหหหห
เจ๋งสุดสุดได้เกรดสี่มาสองปีติด
เทพมากเลยนะเนี่ย

อย่างที่ว่าแค่พยายามที่สุดก็พอแล้วเนอะ
สาธุ ขอให้ความพยายามคราวนี้ของเราออกมาดิบ้างอ่ะ
#1 by - At 2007-04-07 14:15,